ท่านดนัทธ์

...........เห้อ....ขอถอนหายใจอีกครั้งหนึ่ง (ครั้งที่ 736)

...........ชีวิตช่วงนี้สับสน วุ่นวาย และปวดหัว

+++++ชีวิตช่วงนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไร มันรู้สึกจะท้อแท้ เหนื่อยล้า สับสน อยู่มากมาย ไม่รู้ว่าตัวเราเองเป็นอะไร  ปัญหาต่างๆที่รุกคืบเข้ามาทำให้เราคิดมากอยู่เสมอๆ หัวสมองของเราในปัจจุบันเหมือนจะไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น แต่ก่อนเราไม่เป็นหนักขนาดนี้ แต่เดี๋ยวไม่ว่ามีอะไรเข้ามากระทบ เราก็จะปวดหัวขึ้นมาทันที ปวดมากๆจนบางทีก็ต้องนอนพักเลย  ร่างกายปัจจุบันก็ดูล้าๆเสื่อมโทรมขึ้นเรื่อยๆ +++++

............เรามีเรื่องทะเลาะกับที่บ้านเกือบทุกวัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องยิบย่อยหรือเรื่องใหญ่ๆ ซึ่งแต่ก่อนเราก้ไม่เคยเป็น พอลองคิดไปคิดมาก้คงเป็นเพราะการหงุดหงิดง่ายที่มาจากการปวดหัวนั่นเอง....เราไม่อยากเป็นอย่างงี้ แต่ก่อนเราไม่เคยเบื่อบ้านเลย อยากกลับบ้านที่ ซ.เสนา ไปคุยกะพ่อแม่ กินข้าวฝีมือป้า นั่งดูทีวีกับหนิง แต่ตอนนี้ เราอยากจะอยู่คนเดียวเงียบๆ ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากไปที่บ้านเลย...อีกไม่นานก็คงเป็นเด็กมีปัญหามั้ง 

...............เรื่องเรียนที่เกษตรของเราก็เป็นเรื่องที่ทำให้ยิ่งปวดหัว เทอมนี้เกรดเราได้ 2กว่าๆเอง ยิ่งเซ็งเข้าไปใหญ่เลย เพราะว่าเราอยากไปสอบเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยก่อนที่จะไปสอบผู้พิพากษา แต่ที่เราเครียดเพราะตำแหน่งอาจารย์ เค้าเอา เกรด 3ขึ้นไป เราก็ยังไม่ถึงอีก อนาคตไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร เราไม่ชอบการกระทำของกระแสสังคมที่เป็นอยู่ เราเป็นคนคิดทางขวาง(โลก) แต่อย่างไรก็ตาม เราก้ต้องทำตามกระแสโลกอยุ่ดี ต้องทำงานหาเงินมาให้พ่อ แม่ ป้า +ใช้หนี้ ฯลฯ ถ้าเราไม่แคร์คนเหล่านี้เราคงไม่สนใจอะไรแล้ว คงไม่เรียน ออกไปทำการเกษตรทฤษฎีใหม่ตามแนวทางของในหลวง วาดรูป สอนหนังสือเด้กต่างจังหวัด เขียนหนังสือเรื่อยๆไปแล้วมั๊ง แต่พอดูภาระ เราคงคิดขวางโลกต่อต้านสังคมไม่ได้แล้วหล่ะ  นี่แค่เรื่องเรียนที่เกษตรนะ  .....ต่อมาที่รามฯอีก ช่วงเราสอบ เราก็ป่วยบ้างหรือมีเรื่องอะไรที่ทำให้ไปสอบไม่ได้บ้าง หน่วยกิตก้เพิ่มขึ้นแต่ไม่มาก  เดี๋ยวยิ่งขึ้นปี4 ยิ่งไม่รู้จะได้ไปเรียน+สอบอีกหรือเปล่า กี่ปีจบก็ไม่รู้ สอบผู้พิพากษาก้ยิ่งไม่รู้จะเป็นไปในแนวทางไหนอีก  ยิ่งคิดเรื่องเรียนก็ยิ่งทำให้ปวดหัวขึ้นมา แค่เขียนสเปซก็ยังปวดหัวเลย

..............ช่วงนี้ก้เหมือนที่เล่าให้ฟังในการอัพบล็อกครั้งก่อนว่ามีเรื่องโชคร้ายเข้ามาเยอะมาก สิ่งต่างๆเหล่านั้นยิ่งบั่นทอนความรู้สึกของเราลงไปเรื่อย มันเป็นเรื่องโชคร้ายที่ผ่านเข้ามาตลอด ปีนี้เราคงมีแต่เรื่องแย่ๆละมั๊ง เราก้เข้าใจนะว่าหลังฝนตกฟ้าย่อมสว่างใส แต่ที่สำคัยของเราคือ เราไม่รู้ว่าเมื่อใดฝนจะหยุดตกเพื่อให้แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาใหม่ ไม่รู้จะต้องทนผ่านสายฝนที่กระหน่ำอีกนานเท่าไร

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เราจะเชื่อนะกับคำที่มีคนพูดกับเราว่า "ชีวิตของเราไม่สามารถเลือกเกิดได้ แต่เราสามารถเลือกที่จะกำหนดชีวิตของเราต่อไปได้" คำๆนี้เป็นตัวที่จะคอยกระตุ้นให้เรากล้าที่จะดำเนินชีวิตได้ต่อไป โดยเลือกที่จะกำหนด Way of Life ด้วยตัวของเราเอง ตามที่เราเคยเชื่อว่าเราเป็นผู้เลือกจะกระทำการใดๆด้วยตัวเราเอง .....เราเลือกที่จะเชื่อว่าประโยคที่กล่าวมานั้นเป็นความจริง ..........

----------------------------------/////----------------------------------

   พอมานั่งเขียนสเปซเรื่องนี้นะ ทำให้เรารู้เลยว่าในชีวิตที่ผาดโผน คะนอง และสนุกสนาน ก็ยังมีอีกมุมหนึ่งที่เป็นคนอ่อนแอ ท้อแท้ ต้องการการดูแลเอาใจใส่จากใครสักคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเรา ไม่ต้องตลอดเวลา เพียงแค่ขอไออุ่นความห่วงใยที่สามารถสัมผัสได้ด้วยหัวใจของเราเอง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

    กำลังใจที่จะได้ช่วยกระตุ้นต่อมพลัง ความหวัง และศรัทธานั้น  ไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งของที่มีค่า หรือการที่จะต้องคอยมาดูแลตลอดเวลา หรือแม้แต่การโทรหาทุกชั่วโมง____เพียงแค่รอยยิ้มที่ส่งให้กันนั้นเองมันก็อาจทำให้โลกทั้งใบที่จะถูกความมืดมาครอบคลุดให้ดับมิด ก้กลับสว่างด้วยดวงจันทร์ที่สว่างมาบนท้องฟ้า  แม้ดวงจันทร์จะไม่มีแสงสว่างที่เจิดจ้า แต่ก็สามารถเป็นความสว่างอันนวลนุ่มให้เราก้าวเดินได้ไปถึงจุดมุ่งหวัง.......

   .....แสงอาทิตย์แม้จะสว่างจ้า แต่ก็สามารถทำให้เราเสียสายตาได้ แต่แสงของดวงจันทร์ถึงมันจะไม่สว่างจนเห็นทุกสิ่งอย่าง แต่ก็ยังเป็นความสวยงามในยามวิกาลที่ทำให้จิตใจของเราสดชื่นเพื่อเริ่มรับย่างก้าวของวันใหม่ต่อไป

เรายังเชื่อนะว่าความสวยงามต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตคนเรา เราไม่จำเป็นต้องบันทึกภาพ เสียง หรือจดบันทึกไว้ แต่เรานำใจดวงน้อยของเราเก็บสิ่งเหล่านั้นเอาไว้ แล้วเอาใจอันอ่อนโยนเข้าไปสัมผัสถึงช่วงเวลาดีที่ผ่านมาได้  

***************************************************

ช่วงเวลาต่อจากนี้ เราอาจจะหาเวลาบางช่วงเพื่อหลบไปอยู่กับตัวเองสักพัก  แสวงหาความวิเวกเป็นหลักของใจให้มาทนสู้ต่อกับสังคมโลกที่คอยบั่นทอนกำลังของเราลงทุกวัน เราคงไปปฏิบัติธรรมที่ไหนสักที่หนึ่งเพื่อชาร์ตแบตฯให้กับจิตวิญญาณของเรา ณ วัดใดวัดหนึ่ง ไม่รู้จะเป็นวันไหนนะ เราคงไม่บอกใครหรอก......มั๊ง เห้อออออออ....

--------------------------------------------------

  ความเป็นเจ้าหญิงนั้นมิใช่เป็นเพราะให้ความสุขแก่ผู้ร้ายอย่างเรา  แต่ความเป็นเจ้าหญิงนั้นเป็นไปเพื่อให้คนรอบข้างเมื่อพบเขาล้วนมีความสวยงามเกิดขึ้นในจิตใจทุกๆคน

---------------------------------------------------------------

ชีวิต คือการต่อสู้

ปัญหา คือการเรียนรู้

ศัตรู คือ ครูของเรา

       โอวาทธรรม หลวงปู่พุทธอิสระ

-------โอ๊ย.....โลกนี้มันช่างบูดๆเบี๊ยวๆ

เริ่มต้นศักราชใหม่ด้วย...........ความรันทด

     ตั้งแต่เริ่มต้นปีจอมามันช่างชง(มันเป็นภาษาจีน...แต่กรูก็แปลมะออกเห็นว่าเค้าพูดๆกัน คงจะแปลว่ามันไม่ดี)จัง........ปีนี้คงไม่ใช่ปีของคุณชายดนัทธ์แหละ เห้อ(ถอนหายใจรอบที่ 721)

      มาเริ่มถึงเคราะห์ กรรมที่ประสบพบพานกันดีกว่า......เริ่มตั้งแต่ต้นปีก็กระเป๋าตังส์หาย จำได้เรยว่าไม่ได้ไปสอบซ่อมรามแหละวันนั้น ต่อมาวันเกิดก็โทรศัพท์มือถือหาย แหมรุ่นก็เก่า ถ่ายรูปก็ไม่ได้ เอาไปทำ(........คำนี้ให้คิดเอาเอง) ต่อมารถกะป้อคันน้อยที่คู่ใจ (ซูซูกิ วีว่า) ก็ถูกรถของพวกขนส่งของให้เครื่องบินเฉี่ยว ตอนนั้นโกรธมาก เลยไล่มัน ว่ามึงรีบๆไปเลย------ตอนนั้นโกรธมาก กลัวไปต่อยแม่ง นึกได้ทีหลังว่าแหม กรูเรียกค่าเสียหายได้นี่หว่า---เราขี่มาเฉยๆอยู่ดีๆแม่งก็เลี้ยว ต่อมากระเป๋าตังส์ก้หายอีก บัตรนิสิตแบบใหม่ก็เลยหายซะงั้น ตังส์ทั้งหมดก็ตังส์ทำบุญซะด้วย..ครายเอาของกรูไปรู้อย่างเดียวว่าบาปปปปปปปปป____โฮ๊ะๆๆๆๆ  ต่อมาไม่นาน จำได้เรยว่าวันพฤหัวบดี ที่ 20 เมษา รถกะป้อคันเก่าก็ขับไปชนซะงั้น ได้เลือดอีก...........พูดได้คำเดียวว่าซวยยยยยยยยยยยยโคตร

       เพิ่งสดๆร้อนๆเมื่อวานนี้เลย ขาเดี้ยงงงงงง  โห กำลังเตะบอลอยู่ เคราะห์ซ้ำกรรมซัด เกิดอุบัติเหตุขาบวมเรยกลายเป็นลุงแก่ๆพิการ....เจ็บจริง มะรู้แหละงอนกันไปเรยมะมีใครมาสนใจ เห้อ น่าเศร้าใจนักแล---อยากจะบอกว่าเจ็บอย่างแรง(พูดไปต้องทำเสียงใต้ด้วยถึงจะแนว....ชายแดนใต้อ่ะ) ยังไปเตะโต๊ะอีก โห บรรลัย ปวดมาก งานนี้ต้องขอบคุณนังร่านนนนนนนนนน(ทำเสียงแบบน้องกุ๊กด้วย ...บ้างเหอะ) น้องกุ๊ก ที่ได้เอายามาให้ จึงได้ดีขึ้น ตอนกลางคืนนะ ตื่นขึ้นมาขาบวมเป่ง เขียวมากเลย ประมานว่าเคยเห็นศพอืดป่ะ----เจ็บแทบน้ำตาร่วง นึกว่าจะพิการไปแล้วนะเนี่ย.........แต่ตื่นเช้ามาก็ดีขึ้นหน่อย อิอิ คนมานเก่งอ่ะ  แต่ก็จะงอนจริงๆนะ มะมีครายมาสนใจจจจจจจจจ

       นี่ๆๆๆๆๆๆ...เด้กนิติฯ นิติจะมาให้เขียนบทความลงในหนังสือวันรพี 49 โห อย่างอึ้งอ่ะ หน้าตาและพฤติกรรมอย่างกรูยังอุส่าห์มีคนเห็นคุณงามความดีกะเค้าด้วย  ก็มะรู้ว่าจะเขียนเรื่องอะไร จะเขียนเรื่องเพศศึกษาที่ตัวเองถนัดคงก็ไม่ให้อ่ะ โถเอ๊ย....อยากจะตะโกน---sex เป็นเรื่องธรรมชาติ 555+  อยู่นานๆชักจะหื่น นึกไม่ออกเลยโทรไปหาพี่แดง เค้าให้คำตอบที่ดีงามมาว่าให้เขียนเรื่อง---อารยขัดขืน:การดื้อแพ่งต่อกฎหมาย --แหม พี่แดงนี่มีอะไรในหัวเยอะจริงๆ ตอนแรกแกกะจะเขียนเอง แต่พอบอกว่าไม่ได้ตังส์ก็บอกกลับมาว่า มึงทำไปเถอะ อ่านะ  ก็คงจะเขียนเรื่องนี้ ไม่ก็พหุนิยมทางกฎหมาย หรือคิดอะไรไม่ออกก็คงนิติปรัชญาของเพลโต แหละ มะรู้ดิ รู้แต่เรื่องนิติปรัชญาอ่ะ ทำไงได้ กรูไม่เก่งนะโว้ยยยยยยยยยย

---------พอดีอ่านเมเนเจอร์ออนไลด์แล้วตกใจ...มันมีข่าวความสัมพันธ์รักอู๊ดกะฟิล์ม เห็นแล้วต๊กใจหมด ที่ไหนได้ อู๊ดพระเครื่อง กะ ฟิล์ม รัฐภูมิ ถ้าเป็นอู๊ด ไพบูลย์ กะ ฟิล์ม รัฐศาสตร์นะ....ข่าวใหญ่แน่ๆ เพราะกรูจะเป็นเจ้ากรมกิจการข่าวลือเอง555+ พออ่านข่าวเรื่องนี้แล้วรู้สึกดี เพราะคนหล่อๆก็หมดไปจากวงการแมนซะที แต่ถ้ากรูจะขยับมาอยู่แนวหน้าของคนหล่อได้ ทุกคนคงเป็นเกย็ไปหมด ยกเว้นสายันต์ ดอกสะเดา ถึงวันนั้นกรูจะเป็นแมนที่หล่อที่สุดในประเทศ(เเล้วกรูจะพูดถึงสายันต์ ดอกสะเดาทำไม------สะสะสะ..สี่) รู้อย่างเดียวว่าปลาที่เค้าปล่อยด้วยกันคงเป็นการปล่อยไอ้ช่อน เอ้ย ปลาช่อน ต่อมาฟิล์มก้จะเป็นพรีเซนเตอร์ เลย์รส ถั่วดำ 555+

---อยากจะคอยดูแลเจ้าหญิงอยู่ห่างๆในเวลาที่เจ้าหญิงมีความสุข  แต่เมื่อ

ถึงวันไหนที่เจ้าหญิงมีความทุกข์ผู้ร้ายคนเดิมก็จะไปคอยปลอบอยู่ใกล้ๆจน

เจ้าหญิงหายดี-------ผู้ร้ายคนนี้จะรักษาความเป็นผู้ร้ายเอาไว้  ...แต่ถึงยัง

ไงผู้ร้ายก็ยังอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ

ถึงจะอ้วนเป็นหมู...แต่กรูก้ไม่หล่อนะเฟ้ย-------(ดะ หลักหก---ปทุมธานี)